بیشتر

"دو خط درد دل"

یه وقتایی باید تحمل کنی

یه دردای بی منطق و بیخودو

مگه مریم عمری تحمل نکرد

نگاه بدی که بهش می شدو؟

بهم گفته بودن نرو سمت عشق

شاید نصف عمرت رو ناقص کنی

یه دردای نابی رو تو زندگی

یه بارم شده خوبه که حس کنی

هنوزم همون مرد بی تجربه م

که هر شب خیابونو گز می کنم

واسه اینکه از کوچه مون رد بشی

دارم خونه مونو عوض می کنم

نذار جای خالیتو رو تختمون

شبا با یه بالش فقط پر کنم

تا کی بین شب پرسه هام دستتو

تو دستای خالیم تصور کنم

یه کم فکر کن وقتی نیستی چطور

دلم خنده هاتو تو خونه نخواد؟

چطوری نبودت عذابم نده؟

به یعقوب گفتن که یوسف میاد

چقد سعی کردم بمونی نشد

چقد بغض کردم نری بیخودی

اگه مونده بودی دیگه تابحال

سلیمان دنیای من می شدی

برو فکر دلتنگی من نباش

خودم بی کسی هامو حل می کنم

شبا روی تخت شکسته م به جات همون بالشم رو بغل می کنم